فریادی و دیگر هیچ

زلیخا وار به انتظار یوسف ام نشسته ام.شاید معجزتی..

نه "کسی درون من راه میرود"٬نه" وسوسه" ای دارم (حتی وسوسه ی زنده بودن)٬نه از خدمت رها

شده ام٬نه به آمدن میرحسین دل بسته ام٬نه از رفتن آن دیگری غمگین ام.خالی تر از این تا به حال

نبوده ام.

"ای تمامی دروازه های جهان!

مرا به باز یافتن فریاد گمشده ی خویش

مددی کنید!"

و من بدون احساس نوازش دست های تو

                                                    خواهم مرد

هرگز تن من میان بازوان تو نخواهد بود

به سان چمن تازه رسته

در پشت چهره ای خسته .

و مانند آب نخواهد بود

که از گوارایی چشمه سار

عطش بستر را پایان دهد .

و همچون شراب آتشین نخواهد بود

که رگ ها را در هم بکوبد و

از آن خود کند .

و من بدون احساس نوازش دست های تو

                                                    خواهم مرد .

( کلارا خانس )

ویرانی من نبود٬ تا اکنون بکوشم از میان ویرانه های وجودم چیزی به نام "من" را نیمه جان بیرون

بکشم..

(ای تصمیم لرزان)

بازت نمی نهم..

(این فریاد مانده در گلو آنقدر دست و پا میزند٬ تا سر آخر خفه ام کند..)

تو بارون که رفتی

 شبم زیر و رو شد